Zaterdag 10 december-zondag 11 december: Dag Miami – Hallo Utrecht

Was het donderdag nog 30 graden, vandaag was de temperatuur gezakt tot krap aan 20 graden…..en regen, regen….iedereen had het erover dat dit zeer ongebruikelijk was. Leuk, maar daar hadden we niets aan. Toen het tussen de middag iets droger was, zijn we nog even gaan lunchen bij een deli in de buurt. Een beetje goede en stevige maaltijd, we moesten er nog even op teren.

Vanmiddag was er even weer zo’n heel klein droog-momentje. Reinout wilde toch nog wel heel graag even het design district doorlopen om even te zien wat voor wijk het nu precies was. Nou, best wel chic. Ook wel een beetje poenerig, maar wel heel mooi en bijzonder. Kijk en als je man dan ook nog zo’n souvenirtje voor je regelt…..(lees: ‘leent’), dan kan de regen de dag toch niet meer verpesten.

Toen begon toch echt het moment aan te breken om de laatste koffers in te pakken en ons met twee koffers en ontelbaar veel kinderen….oh nee, twee kinderen en ontelbaar veel koffers naar het vliegveld te begeven. Hoewel we slechts 7,5 mijl van het vliegveld zaten, is dat toch altijd een hele toer: auto inladen/volstouwen, vervolgens de auto toch nog ergens voltanken (kostte meer dan een kwartier omdat de benzinepomp geen Europese credit- en bankpassen accepteerde), dan de huurauto inleveren en toen naar de terminal……denk je…..Omdat er geen foto’s van dit moment zijn, proberen we het beeld even te schetsen: Uiteindelijk moesten er 4 (hele) grote koffers, 3 kleinere koffers, 2 rugtassen, 1 luiertas en nog wat kleine accessoires mee naar de terminal. Oh ja, en twee kinderen. Alles moest dus op twee bagagekarren, waarbij Eva in de maxicosi op de ene kar kon staan (ja ja, het was echt veilig, ze stond vast) en Nina mee moest lopen met de andere kar. Daar gingen we dus van de huurauto’s de lift in, lange gangen door, het treintje, de Miami Mover in, weer hele lange gangen door (waarbij het verboden was om met bagagekarren op die lange loopbanden te gaan staan). Het was inmiddels al 20 uur, dus Nina kon bijna niet meer meekomen, maar ze heeft het heel goed gedaan. Op dat moment waren we zo blij dat we nu een rechtstreekse vlucht hadden en dat we dit hele verhaal niet nog een keer over hoefde te doen in Atlanta.

En na veel gedoe waren onze koffers ingecheckt. Wat er precies mis ging wisten we niet eens, maar het werd in ieder geval op z’n Amerikaans opgelost (= veel mensen die zich ermee gingen bemoeien, maar niemand die de verantwoordelijkheid had/nam om het op te lossen. Toen moesten we ook nog door de security en dat schoot ook niet op. Hoewel we dus ruim op tijd weg waren gegaan, bleken we alle tijd toch nog enorm nodig te hebben. Nina hield zich echt geweldig. Maar, het moet gezegd er lagen natuurlijk twee grote beloningen in het verschiet: 1) we gingen weer naar huis en 2) ze mocht in het vliegtuig haar favoriete uiltjes-pyjama aan. Toen we eindelijk bij de gate waren, kon het grote omkleedfeest dan ook beginnen. Eva nog even een fles en daarna boarden. Er stonden al zeker 50 mensen in de rij…..maar ja, frequent-flyers en mensen met kleine kinderen hebben voorrang (hoera). We werden geweldig ontvangen in het vliegtuig: super aardig, cadeautjes voor Eva. We begrepen dat dit te danken was aan onze vrienden die letterlijk in de hoge regionen van de maatschappij werken (tot wel 10 km hoogte). Nogmaals dank daarvoor, het gaf onze vlucht net even dat bijzondere. De stewardess bood meteen aan een foto te maken. Toen we aangaven dat we daar de hele vlucht nog voor hadden, zei ze: “maar nu zie je er nog fris uit”….ze kon niet weten hoe goed dat moment gekozen was. In de lucht lag Eva al snel in haar mandje en nestelde Nina zich gezellig op de stoel, onder de bekende blauwe deken.

Na een vlucht van 8 uur kwamen we zondagmiddag om kwart  over 1 op Schiphol aan. Onze ouders stonden met begeleiding aan de gate te wachten om de jongste aanwinst van de familie nu echt met eigen ogen te kunnen aanschouwen. Dat was een heel fijn en bijzonder moment.

Daarna stonden in de hal broers, (schoon)zussen, neefjes, nichtjes en dierbare vrienden ons op te wachten. We vinden het heel fijn dat Eva met zo veel warmte onthaald is in haar nieuwe thuisland.

Om half 6 waren we thuis in Utrecht. Eva, lekker in de box en de chaos van de bagage om uit te zoeken. Ach dat komt morgen wel weer. Hoe de nacht was? Als je bedenkt dat sommige van ons 34 uur niet hadden geslapen dan was de nacht best pittig. Maar, als je uitgaat van 2 kinderen met een jetlag, dan viel het best nog wel mee. Ons glas was half vol zullen we maar zeggen.