Dinsdag 29 november: (alweer) Lekker naar het strand!

Tja wat doe je als het thuis amper 4 of 5 graden wordt? Juist ja, lekker naar het strand. Vandaag was het hier 28 graden (en voor de duidelijkheid: Celsius, geen Fahrenheit). Na de enerverende dag van gisteren, moesten de meiden even apart van elkaar aandacht van een papa krijgen. Leendert Jan bleef thuis met Eva. Even rustig met de billen in een oatmeal-badje (Eva dan, niet Leendert Jan), flesje drinken en even rustig aan doen.

Reinout ging vervolgens met Nina op stap. Eerst nog een paar boodschapjes doen. 

Één van de boodschapjes was langs de dokter om de rekening op te halen van vorige week woensdag. Door Thanksgiving lag alles natuurlijk vanaf donderdag stil. Dus, betalen moest woensdag meteen, maar de rekening zou op maandag klaar liggen. Ik vroeg wanneer. Maandagmiddag zou die zeker klaar liggen, dus als ik dinsdagmorgen kwam, dan kon ik 'm zo meenemen.  Ik verwachtte dus even binnen en weer weg. Helaas: wát kwam ik precies doen? Dus ik leg nog eens uit wat ik graag wilde. Vervolgens moest ik een heel formulier invullen -wat we woensdag ook al hadden gedaan-. Daar werden ze natuurlijk niet wijzer van (het adres snapte ze niet, was ons social security nummer niet hetzelfde als het Amerikaanse….’nee’). Hm, toch maar even de dokter vragen. Dat duurde en duurde. Vervolgens komt de dokter de wachtkamer binnen, begint te zoenen -de andere aanwezigen zag je twijfelen of zij zo meteen ook maar moesten zoenen met de dokter als begroeting- en ik kreeg een heel verslag van het vorige bezoek (had ze in allerijl uitgewerkt). Alleen nog steeds zonder rekening. Uiteindelijk heb ik iets gekregen wat op een (geschreven) rekening lijkt. We zullen eens kijken of de verzekering dit accepteert…….zo niet: ach, laten we zeggen dat de rekening minder was dan een huurauto…..en een verloren bril.

En daarna lekker naar het strand. Rond de lunch kwamen Leendert Jan en Eva ook naar het strand. Met broodjes, drinken en alles waar je een dagje strand wel mee doorkomt. Mocht er opeens een remake gemaakt worden van Baywatch, dan zeggen wij: ‘Pamela Anderson eat your heart out’. Wie de nieuwe David Hasselhoff wordt……daar moeten wellicht nog een paar auditierondes overheen gaan.

Eva vindt het strand niet het allerleukste. In het begin ligt ze te slapen, maar naar gelang de tijd vordert wordt ze wat mopperiger en wil ze niet zo veel meer. Maar, dat dat nog kan veranderen laat grote zus wel zien. Bovenstaand ziet iedereen hoe blij Nina op het strand is. Onderaan rechts heb ik nog even de foto van 3½ jaar geleden erbij gezet……zo blij was Nina toen ook niet. Oh ja, en voordat er weer opmerkingen komen over papa…..die is gewoon niet zo fotogeniek als ‘ie serieus kijkt.

Maandag 28 november: Bijzondere dag

Vandaag was een bijzondere dag, we hebben de birth mom van Nina ontmoet. Verder willen we daar op dit blog niets over zeggen. Maar wij als vaders hebben dit als een zeer bijzondere dag ervaren. Het is fijn om haar na jaren weer te zien en om deze herinneringen vast te kunnen leggen voor later.

Omdat het anders ook zo’n kaal blog wordt, nog een paar plaatjes van eerder deze week. Vandaag kregen we nog foto’s die waren gemaakt toen we Eva voor het eerst zagen. En nog wat leuke foto’s van gisteravond.

Zondag 27 november: Eva één maand oud

Eva is vandaag precies een maand oud. Dat vierde ze vanmorgen door ons wederom te trakteren op uitslapen tot 8 uur en maar één voeding vannacht.

Na het ontbijt wilde grote zus erg graag de fles geven. Nadat Nina enige ‘hulp’ van de papa’s accepteerden (het belangrijkste woord….laat ik zeggen enige woord in haar vocabulaire momenteel is ZELF DOEN!!) leverde dat hele gezellige plaatjes op. En ik kan verklappen dat daar een hele trotse papa zit met z'n twee dochters.

Dit weekend was er in Cocoa Beach de jaarlijkse art fair. Er werd van alles verkocht en kinderen konden knutselen, geschminkt worden en van alles meer. Rachel had gevraagd of wij ook kwamen en had ook een ander stel gevraagd. Deze mannen wonen in de buurt en hebben twee jongetjes in de leeftijdscategorie van Nina. Nina begon helemaal op te klaren toen er leeftijdsgenootjes waren om mee te spelen. Van een taalbarrière was weinig te merken. Ze mochten in de brandweerauto zitten en iets knutselen voor in de kerstboom. En na hééél lang wachten konden zich laten schminken. Ze moesten onder andere zo lang wachten omdat een paar volwassenen (waarvan we allemaal dachten dat ze daar zaten voor hun kinderen) zich ook persé moesten laten schminken. Tja, wat moet je daar nu van zeggen?

Na afloop gingen we iets eten in een restaurantje en het toetje bij Rachel thuis. Dat waren de Thanksgiving-leftovers…….maar je kon er nog steeds een aardig buffet mee vullen. Je moet op een moment echt stoppen, anders weet ik al wie de gevulde kalkoen voor volgend jaar kan worden.

Eva heeft niet zo uitgebreid deelgenomen aan de festiviteiten, maar ze heeft het wel naar d’r zin gehad. Ze is heel rustig en op haar gemak. Eén van haar papa’s was vergeten om de melkpoeder in de tas te stoppen….het blijft een geheim wie (de tas was volledig gevuld en het ontbrak aan niets…..behalve een vrij essentieel onderdeel). Toen de fles gemaakt moest worden, kwamen we daar achter. Toen moest één van ons dus heen en weer naar ons huis om dat essentiële onderdeel alsnog op te gaan halen; al die tijd heeft ze heel rustig gewacht totdat ze alsnog de fles kreeg. Nu ligt ze lekker ingebakerd te slapen, na te genieten van een leuke dag.

Zaterdag 26 november: brings back memories

Omdat Eva zo moeilijk drinkt, moesten we toch nadenken over een goede oplossing. Wij hebben van huis van die degelijke (dure) Avent-flessen meegenomen. Heel praktisch en iedere dokter roemt ze, omdat ze zo veel mogelijk krampjes voorkomen. Nina heeft er altijd zonder probleem uit gedronken. Het zijn alleen hele stugge spenen en Eva krijgt er veel te weinig uit. Halverwege de fles is ze al in slaap gevallen. Gisteravond heeft Reinout dus nog een set flessen gekocht met wat kwalitatief mindere spenen. Eva drinkt nu de fles behoorlijk goed leeg en dat hebben we vannacht meteen gemerkt. De laatste fles om 12 uur, daarna kwam ze om kwart voor 5 -het oude patroon zit er nog in: Leendert Jan wordt bij het eerste piepje wakker en Reinout slaapt overal doorheen- en daarna werden we wakker om 8 uur.
Na het ontbijt moest Eva in bad. We kregen als tip om zemelen in haar badje te doen, tegen de kapotte billen. Dat hebben we dus gedaan. Ze wekte de indruk dat ze het wel ontspannend vond.













Vanmiddag wilde Nina graag naar een speeltuin. Het maakte niet uit welke speeltuin, als er maar andere kinderen waren. We krijgen de indruk dat onze oudste dochter dat leuke zusje en die papa’s soms een beetje zat is en vooral haar vriendjes bij de egeltjes mist. We gingen dus naar de speeltuin, maar in het land waar iedereen alles wat verder dan 25 passen is, doet met de auto is het best moeilijk om een speeltuin te vinden……en als je er dan één hebt gevonden……waar zijn andere kinderen?! We hebben er één gevonden en Eva vond alles prima en sliep lekker door.

Daarna zijn we even gaan kijken bij het resort waar we 3½ jaar geleden zaten toen we Nina gingen ophalen. Voor de kenners: Beach Place Guesthouses. De toenmalige eigenaren hebben het verkocht en de nieuwe eigenaren verhuren het niet meer (tegen gereduceerd tarief) voor langere tijd. De toenmalige assistente Stephanie is er nu manager -het klinkt als meer promotie dan het werkelijk is. In de VS is de bordenwasser al snel ‘vice president cleaning of the utilities department’-. Ze vond het heel leuk om ons te zien en met gezinsuitbreiding. Voor ons was het even terug naar toen met alle mooie herinneringen aan de weken daar. Er was weinig veranderd, dezelfde relaxte sfeer hing er nog en de plek direct aan zee is nog steeds even prachtig.
Daarna gingen we nog even een ijsje(!) eten, want dat hadden we Nina beloofd. IJsjes hadden ze niet echt……ijzen wel. Enfin, $13,50 verder hadden we alle drie een partij ijs. Nina at een beetje en toen hoefde ze niet meer, ‘want ze zijn ook zo groot papa’.

Vrijdag 25 november: Lekker naar het strand

Na de leuke Thanksgiving van gisteren, moesten we eerst even de dag beginnen met uitbuiken. ’s Morgens lekker rustig begonnen en even geskyped met de opa’s en oma’s. Die kunnen niet wachten om de nieuwste kleindochter in het echt te kunnen zien en vasthouden. Helaas, nog even geduld.

Vanmiddag zijn we lekker naar het strand geweest hier in Cape Canaveral. Omdat Eva even rustig moest bijkomen van alle indrukken, waren Leendert Jan en Nina alvast vooruit gegaan. Nina is zo gek op de zee; zo kon er geen genoeg van krijgen.

Nadat Eva nog even lekker had geslapen en zich door een fles heen had geworsteld -Eva kan schreeuwen om een fles melk, vervolgens valt ze tijdens het drinken in slaap…..om binnen twee uur weer te willen drinken; dat ritme proberen we wat te verlengen-, gingen Reinout en Eva lopend ook naar het strand. Nu was er 3½ jaar geleden iemand die de geweldige tekst uitsprak: “Nobody walks here, except for tourists and hookers”……ahum doorhalen wat niet van toepassing is. Het is wel leuk om door zo'n echte Amerikaanse woonwijk te wandelen. Als je daar doorheen loopt en je ziet de Amerikaanse vlaggen wapperen en de pro-wapenstickers en verkiezingsborden in de tuinen, dan verbaast het je niet dat The Donald is gekozen.

Eva vond het ook lekker op het strand. Het strand van Cape Canaveral is pal naast één van de grootste cruiseterminals ter wereld. Als die schepen de haven invaren is het net of ze het strand opkomen. Een paar uurtjes strand levert mooie plaatjes op.

Donderdag 24 november: Thanksgiving

Vandaag mochten wij een echte Amerikaanse nationale feestdag meemaken: Thanksgiving. Officieel een dag waarop de Amerikanen bij elkaar komen en denken aan datgene waar zij dit jaar dankbaar voor mogen zijn. Volgens een dokter in het ziekenhuis deze week is het echter vooral een reden om héél veel te eten. Hoe dan ook, wij waren uitgenodigd door Dr Rachel om Thanksgiving bij haar thuis te vieren. Graag natuurlijk! We mochten om drie uur ’s middags aanschuiven voor een “early dinner”.

Wij weten natuurlijk wel waar we dit jaar dankbaar voor mogen zijn, namelijk onze twee prachtige dochters! Dankbaar waren we ook voor een goede nacht waarin Eva vier uur achter elkaar lekker sliep (en wij dus ook). Eva had wel een beetje pech vandaag, want ze heeft enorme last van luieruitslag. Een vieze luier doet haar dus heel veel pijn, heel erg zielig. Met Thanksgiving zijn overdag de meeste winkels dicht, maar gelukkig was de CVS (drogist/apotheek) wel open. Dat is ie sowieso 24 uur per dag, en daar waren wij vandaag dus ook dankbaar voor.

Op de afgesproken tijd meldden we ons ten huize van Dr Rachel. Zij heeft zelf 6 kinderen, allemaal geadopteerd. Op de oudste na die in Japan woont waren ze er allemaal en ook nog één schoondochter, dus we vierden Thanksgiving echt in een Amerikaanse setting. Er was een enorme hoeveelheid eten klaargemaakt, inclusief een kalkoen. Ons werd wel gevraagd of we wisten hoe we die moesten aansnijden want Rachel is zelf vegetariër… ehm ja, onze kennis op het gebied van kalkoenen is ook vrij beperkt. Uiteindelijk wierp haar oudste zoon zich maar op als kalkoensnijder. Verder waren er allemaal heerlijke vegetarische dingen; Rachel had duidelijk veel uren in de keuken doorgebracht. Ze genoot er zichtbaar van dat haar kinderen en wij als gasten er waren.

Rachel is vorig jaar gepensioneerd en heeft afscheid genomen van haar adoptiekantoor (en voor wie het niet meer helemaal duidelijk heeft: Nina is 3,5 jaar geleden via haar kantoor geadopteerd), en ze mist het duidelijk wel. Ze vond het heerlijk om met Nina op stap te gaan en Nina ging daar graag in mee. Ook Eva kreeg genoeg aandacht: Rachel had vroeger vaak een tijdje de baby’s in huis voordat de adoptieouders naar Florida kwamen, en ze is haar skills nog niet verleerd. Eva werd flink geknuffeld, kreeg heerlijk de fles en het boertje werd er vakkundig uitgeslagen. We weten nog goed dat we daar 3,5 jaar geleden een beetje van opkeken: naar Nederlandse begrippen wordt “burping” hier wat hardhandig aangepakt, maar de baby’s vinden het best, én het werkt.
Tussen het vroege diner en het dessert wandelden we even naar het strand vlakbij haar huis. Heerlijk om op 24 november met een graad of 25 op het strand te staan, uitkijkend op de oceaan, cruiseschepen die de haven net hebben verlaten in de verte, één dochter op de arm met een flesje en de ander lekker dollend in het zand… ook weer een momentje om dankbaar voor te zijn!

Inmiddels is de avond gevallen en bereidt Amerika zich voor op de dag ná Thanksgiving: Black Friday. Dan slaat heel het land aan het shoppen. Al de hele tijd dat we hier zijn horen op radio en tv alleen maar spotjes met aanbiedingen voor Black Friday. Veel winkels gaan op Thanksgiving om 6 uur ’s avonds open, als iedereen de kalkoen zo’n beetje achter de kiezen heeft, en blijven dan 36 uur achter elkaar open. Reinout heeft zich vanavond dan ook nog even naar de Target begeven (als je sjiek wilt lijken schijn je op z’n Frans Tarzjé te moeten zeggen). We hebben het daar nog nooit zo druk gezien als om 22.30 uur op de vooravond van Black Friday. Gelukkig zijn ze ook voorbereid op een strenge winter, al kunnen we ons dat nog niet echt voorstellen bij 25 graden. De rest van het gezin  was dankbaar dat ze niet mee hoefden.