Dinsdag 22 november: 'Eva is thuis' of 'een tegenvaller'

Als vandaag begint, weten we nog niet welke van de twee bovenstaande koppen de dag zal typeren. Gisteren gaf de dokter aan dat als alles twee dagen goed zou gaan Eva uit het ziekenhuis zou worden ontslagen. De deadline stond op vanavond 9 uur ’s avonds. Veiligheidshalve gingen we dan maar uit van woensdagmorgen op z’n vroegst. Het adoptiebureau gaf echter meteen aan dat zij er niet bij hoefden te zijn als Eva ontslagen zou worden en dat ze alles in het werk zouden stellen om ons zo snel mogelijk uit het ziekenhuis te kunnen laten vertrekken.

Leendert Jan kon om 9 uur vanmorgen de volgende huurauto weer halen. Met één auto en een driejarige is geen handige combinatie als je ook zo lang mogelijk op de dag bij Eva wil zijn. Deze auto hadden we dus zondag besproken en daarna werd er opeens over ontslag gesproken. Daarna ging Leendert Jan naar het ziekenhuis. Reinout ging samen met Nina eerst maar eens even inkopen doen. Want als Eva snel naar huis zou komen, dan moeten alle benodigdheden er wel zijn (luiers, billendoekjes, de juist babymelk etc). Nu is er alleen één probleem met Reinout en boodschappen en een grote huurauto…..grote voordeelverpakkingen kan hij niet laten liggen.

Inmiddels in het ziekenhuis zag Leendert Jan de dokter en de deadline van morgenochtend was al verschoven naar vanavond 9 uur. Het adoptiebureau had alle verklaringen al verstuurd waarin we Eva mee konden nemen op het moment dat de dokter akkoord was. Op dat moment kwam er een fysiotherapeut die komt kijken of ons autostoeltje voldoet. En dat is geen half werk. Er wordt een autostoel met gordel en al de kamer ingereden en dan mag je laten zien of de maxi-cosi goed vastgezet kan worden.

Reinout en Nina waren rond 3 uur in het ziekenhuis. Nog steeds was het niet zeker of Eva vandaag mee mocht. Voor de zekerheid hadden we al wat cadeautjes gekocht voor de verpleging en voor de speelkamer van het ziekenhuis. Die hebben zich zo goed over Nina ontfermd dat we het leuk vonden om wat terug te doen. En toen zaten we echt wat te hangen en te wachten. Om vier uur kwamen de zusters binnen om Eva te onderwerpen aan de ‘car seat test’. Ze moet minimaal 1 ½ uur in de maxi-cosi kunnen zitten, zonder problemen. Ze werd dus in de maxi-cosi op bed gezet en de tijd ging in. Dat was vreemd. Huilen en huilen, maar ja, ze had ook nog nooit in zo’n ding gezeten. Sterker nog ze was in haar hele leven nog nooit buiten geweest. Uiteindelijk vond ze haar draai en viel ze in slaap.

Om half 6 kwam de dokter en zei dat alles goed was en dat ze mocht gaan. Zo. klaar. Punt. We hebben de verpleging van de verschillende afdelingen bedankt, nog wat foto’s gemaakt, de caissière van het cafetaria gedag gezegd en terwijl de kerstdecoratie zo’n beetje haar hoogtepunt bereikte, liepen wij om kwart over 6 met twee dochters naar buiten.

Nu zitten we op de bank. Oudste dochter ligt in diepe slaap op bed. Jongste dochter heeft een goede fles gedronken en ligt lekker uit te buiken. En wij stellen vast dat de kop van dit blogje dus is geworden ‘Eva is thuis’. Morgen gaan we maar eens kijken wat er allemaal nog moet gebeuren voordat we naar Nederland terug kunnen. We zijn hier al bijna twee weken en nu pas kunnen we de daadwerkelijke adoptiezaken gaan regelen. Maar goed, dat is voor morgen.