Vanmorgen zijn we met z’n drieën een beetje bijtijds opgestaan. De wintermaanden zijn namelijk in Florida de beste tijd om Manatees te kijken (zeekoeien). En helemaal als het een koude nacht is geweest. Op dat moment komen de manatees samen op plekken waar het water niet zo afkoelt, lagunes en kanaaltjes. En misschien zien jullie het niet, maar het is hier de afgelopen dagen wel flink kouder geworden; net onder de 20 graden. Brr, we moesten gewoon een lange broek aan. Misschien waren we toch al te laat, maar we hebben in ieder geval geen zeekoe gezien. Aan de omgeving lag het in ieder geval niet.
Na onze wildlife avonturen zijn we weer naar Orlando gereden, waar we Eva in een goed humeur aantroffen. Ze was vandaag een tevreden baby. Lekker gegeten, goed geslapen. Zo langzamerhand worden we wel zelf een beetje kriegelig van alle zorgverleners die allemaal hun eigen invulling aan de behandeling geven. In de afgelopen 1 ½ week hebben we vier verschillende dokters gehad, 6 verschillende nurse practitioners en ontelbaar veel verschillende verpleegkundigen. Al die zorgverleners hebben het beste voor met Eva, maar ze doen dingen wel op hun eigen manier en interpreteren informatie ook anders. Wij hebben dus aangegeven dat we graag willen dat ze beter met ons in gesprek gaan/uitleggen wanneer ze beleid veranderen op basis van weer een verschillende waarneming. Laten we zo zeggen: dat zijn ze niet echt gewend. De Amerikaanse zorg is namelijk best wel hiërarchisch -de zuster doet wat de nurse practitioner zegt en die doet weer wat de dokter zegt en die doet weer wat het hoofd van de afdeling zegt- en ouders wordt gevraagd naar hun mening, maar het is niet de bedoeling dat die afwijkt van de ziekenhuislijn. Nou ja, dan dagen we het systeem maar een beetje uit…….
Vandaag moest de dure huurauto weer terug. Omdat Eva nog in het ziekenhuis ligt, krijgen we morgen weer een andere. Maar, er moest nog van alles gebeuren, dus toen we de auto terug gingen brengen naar het vliegveld van Orlando was Reinout een beetje gehaast……en toen heeft hij zijn bril in de rode bolide laten liggen. Terug in het ziekenhuis kwam ik er achter en in mijn naïviteit dacht ik gewoon even bellen en bril weer ophalen. Jammer, zo werkt het niet. Op de website moest ik een ellenlange vragenlijst invullen over wat ik precies verloren was en waar (bril in huurauto die ik een week had…..hoe moeilijk kan het zijn) en dan nemen ze binnen 24 uur contact op als ze iets hebben gevonden wat zou kunnen voldoen aan de beschrijving die ik had gegeven (dus stond letterlijk de volgende tip op de website: hoe uitvoeriger de omschrijving van het verlorene, hoe groter de kans dat we het aan u kunnen terugbezorgen). Ik beschouw de bril maar als verloren; maakt de auto nog net een beetje duurder :-(
Met nog drie dagen voor Thanksgiving komt de Kerstgekte behoorlijk los. De hele week horen we al spotjes op de radio voor Black Friday-aanbiedingen. Ook in het ziekenhuis begonnen ze met het opbouwen van een bescheiden kerstbomenbosje. En zoals veel in de VS is dat nooit klein gehouden. Morgen maar eens kijken naar het eindresultaat.
Jongens wat leuk en mooi om te lezen hoe het jullie daar vergaat met de meisjes! Een hartelijke groet uut Sinder'n,
BeantwoordenVerwijderenAdri en Greetje
Eindelijk het blog gevonden (stom.. niet goed het kaartje gelezen, hahaha nu zal ik jullie niet meer lastig vallen met what's appjes :-). Wat een prachtige dochter hebben jullie erbij en wat fijn om te lezen dat het goed met haar gaat. Hoop dat ze snel met jullie mee mag. Een knuffel uit Utrecht ook voor Nina!.
BeantwoordenVerwijderenLiesbeth, Jan, Sara, Eva en Isa
Brrr koud daar hoor! :-P
BeantwoordenVerwijderen