Eva naar Nederland: een bijzondere maand

We zijn precies een maand weggeweest. Op 10 november stapten we in het vliegtuig naar Miami, om precies op 10 december weer in het vliegtuig naar Amsterdam te stappen. Het was een bijzondere maand. Wat we heel erg hebben ervaren, is dat het zo anders was dan 3½ jaar geleden toen we Nina gingen ophalen. Hoewel het juridische adoptiedeel heel soepel en snel verliep, kregen we wel het speciale en soms moeilijke deel van de ziekenhuisopname erbij en al het geregel dat daar bij hoorde. En toch zouden we dat niet hebben willen missen, want we hebben het gevoel dat ook dat stukje onderdeel uitmaakt van haar start en daarover kunnen we later het nodige aan haar vertellen.

In juli 2014 hebben we ons opnieuw ingeschreven voor een tweede traject. Met goede moed gingen we er vanuit dat dit echt mogelijk moest zijn, ruim voor de 40. Door de nodige tegenslagen hebben we langer moeten wachten dan wij en de mensen om ons heen aanvankelijk dachten en voorspelden. Wij waren dan ook super blij toen we afgelopen zondag met twee kinderen landden op Schiphol, twee weken en twee dagen voor Reinouts 40^e verjaardag.

Bij het publiceren van dit laatste blogje staat de teller op 3700 pageviews. Dat betekent dat heel veel mensen geïnteresseerd waren in onze ervaringen. Dank aan iedereen voor het meelezen en het sturen van reacties, tips etc. Wij vonden het ook erg leuk om jullie dagelijks een update te geven hoe het met ons ging. Natuurlijk met Eva, maar ook met ons als gezin. Nu worden we weer een gewoon gezin en hopelijk kunnen we jullie binnenkort op ‘kraambezoek’ verwelkomen.

Dank jullie wel en tot ziens.

Reinout, Leendert Jan, Nina & Eva

Zaterdag 10 december-zondag 11 december: Dag Miami – Hallo Utrecht

Was het donderdag nog 30 graden, vandaag was de temperatuur gezakt tot krap aan 20 graden…..en regen, regen….iedereen had het erover dat dit zeer ongebruikelijk was. Leuk, maar daar hadden we niets aan. Toen het tussen de middag iets droger was, zijn we nog even gaan lunchen bij een deli in de buurt. Een beetje goede en stevige maaltijd, we moesten er nog even op teren.

Vanmiddag was er even weer zo’n heel klein droog-momentje. Reinout wilde toch nog wel heel graag even het design district doorlopen om even te zien wat voor wijk het nu precies was. Nou, best wel chic. Ook wel een beetje poenerig, maar wel heel mooi en bijzonder. Kijk en als je man dan ook nog zo’n souvenirtje voor je regelt…..(lees: ‘leent’), dan kan de regen de dag toch niet meer verpesten.

Toen begon toch echt het moment aan te breken om de laatste koffers in te pakken en ons met twee koffers en ontelbaar veel kinderen….oh nee, twee kinderen en ontelbaar veel koffers naar het vliegveld te begeven. Hoewel we slechts 7,5 mijl van het vliegveld zaten, is dat toch altijd een hele toer: auto inladen/volstouwen, vervolgens de auto toch nog ergens voltanken (kostte meer dan een kwartier omdat de benzinepomp geen Europese credit- en bankpassen accepteerde), dan de huurauto inleveren en toen naar de terminal……denk je…..Omdat er geen foto’s van dit moment zijn, proberen we het beeld even te schetsen: Uiteindelijk moesten er 4 (hele) grote koffers, 3 kleinere koffers, 2 rugtassen, 1 luiertas en nog wat kleine accessoires mee naar de terminal. Oh ja, en twee kinderen. Alles moest dus op twee bagagekarren, waarbij Eva in de maxicosi op de ene kar kon staan (ja ja, het was echt veilig, ze stond vast) en Nina mee moest lopen met de andere kar. Daar gingen we dus van de huurauto’s de lift in, lange gangen door, het treintje, de Miami Mover in, weer hele lange gangen door (waarbij het verboden was om met bagagekarren op die lange loopbanden te gaan staan). Het was inmiddels al 20 uur, dus Nina kon bijna niet meer meekomen, maar ze heeft het heel goed gedaan. Op dat moment waren we zo blij dat we nu een rechtstreekse vlucht hadden en dat we dit hele verhaal niet nog een keer over hoefde te doen in Atlanta.

En na veel gedoe waren onze koffers ingecheckt. Wat er precies mis ging wisten we niet eens, maar het werd in ieder geval op z’n Amerikaans opgelost (= veel mensen die zich ermee gingen bemoeien, maar niemand die de verantwoordelijkheid had/nam om het op te lossen. Toen moesten we ook nog door de security en dat schoot ook niet op. Hoewel we dus ruim op tijd weg waren gegaan, bleken we alle tijd toch nog enorm nodig te hebben. Nina hield zich echt geweldig. Maar, het moet gezegd er lagen natuurlijk twee grote beloningen in het verschiet: 1) we gingen weer naar huis en 2) ze mocht in het vliegtuig haar favoriete uiltjes-pyjama aan. Toen we eindelijk bij de gate waren, kon het grote omkleedfeest dan ook beginnen. Eva nog even een fles en daarna boarden. Er stonden al zeker 50 mensen in de rij…..maar ja, frequent-flyers en mensen met kleine kinderen hebben voorrang (hoera). We werden geweldig ontvangen in het vliegtuig: super aardig, cadeautjes voor Eva. We begrepen dat dit te danken was aan onze vrienden die letterlijk in de hoge regionen van de maatschappij werken (tot wel 10 km hoogte). Nogmaals dank daarvoor, het gaf onze vlucht net even dat bijzondere. De stewardess bood meteen aan een foto te maken. Toen we aangaven dat we daar de hele vlucht nog voor hadden, zei ze: “maar nu zie je er nog fris uit”….ze kon niet weten hoe goed dat moment gekozen was. In de lucht lag Eva al snel in haar mandje en nestelde Nina zich gezellig op de stoel, onder de bekende blauwe deken.

Na een vlucht van 8 uur kwamen we zondagmiddag om kwart  over 1 op Schiphol aan. Onze ouders stonden met begeleiding aan de gate te wachten om de jongste aanwinst van de familie nu echt met eigen ogen te kunnen aanschouwen. Dat was een heel fijn en bijzonder moment.

Daarna stonden in de hal broers, (schoon)zussen, neefjes, nichtjes en dierbare vrienden ons op te wachten. We vinden het heel fijn dat Eva met zo veel warmte onthaald is in haar nieuwe thuisland.

Om half 6 waren we thuis in Utrecht. Eva, lekker in de box en de chaos van de bagage om uit te zoeken. Ach dat komt morgen wel weer. Hoe de nacht was? Als je bedenkt dat sommige van ons 34 uur niet hadden geslapen dan was de nacht best pittig. Maar, als je uitgaat van 2 kinderen met een jetlag, dan viel het best nog wel mee. Ons glas was half vol zullen we maar zeggen.

Vrijdag 9 december: een rustige laatste dag

De laatste hele dag in Miami is aangebroken. Vandaag is het een stukje koeler dan voorgaande dagen; zo'n 24 graden. Voor ons nog steeds een heerlijke zomervakantietemperatuur.

Nina heeft best last van heimwee en kan niet wachten om terug naar huis te gaan; ze popelt om weer naar de Egeltjes te gaan en te spelen met Jelle. Maar ze wil wel dat Eva mee kan. Ze vraagt dan ook steeds of alle plaatjes (=papieren) van Eva goed zijn en of ze mee mag. Een beetje afleiding is dan vandaag ook nog wel goed. We hebben dus de picknickspullen maar ingepakt en zijn naar Key Biscayne gereden: een soort van park aan het strand, met een speeltuin etc. Alleen de rit er naartoe was al de moeite waard. Echt een schitterend uitzicht op de skyline van zowel Miami als Miami Beach.

In Key Biscayne zag je wel dat de inwoners het hier wel ‘winter’ vinden. Er was bijna niemand. Dat weerhield ons er niet van om te genieten van het strand, het uitzicht en de speeltuin.

Vanavond zijn we de laatste avond gaan eten bij een food-garden een paar buurten verderop. Dat is wel bijzonder: een soort van tuin, met picknicktafels waar allemaal foodtrucks (permanent) staan. In eerste instantie hadden we een parkeerplaats voor de deur gevonden, maar bleek dat je in de buurt alleen met aan app kon betalen voor het parkeren -die wij dus niet hebben-. Dat risico vonden we toch wat groot……weggesleept worden op de avond voordat je terug moet vliegen. Dus, toen gingen we op zoek naar een andere parkeerplaats. Uiteindelijk vonden we een parkeerterreintje een paar blokken verderop. Toen we vanuit daar terugliepen naar het eetterrein viel wel op dat het een wat verlaten/vervallen buurt was. Dat zou pas ironisch zijn: parkeer je niet voor de deur omdat je het risico te groot vindt om te worden weggesleept op je laatste avond, zou je auto gestolen worden of beroofd. Maar goed, alles viel mee. We hebben de auto ongeschonden terug gevonden en wij zijn zelf ook nog heel.

Nu liggen de kinderen op bed en proberen wij nog orde te scheppen in de koffers…….en dat is geen makkie. We hebben veel te veel gekocht, gekregen etc. Morgen wordt het nog een toer om alles in het vliegtuig te krijgen. Voordeel is wel dat de eigenaren van dit huisje geen nieuwe gasten krijgen, dus we mogen gewoon tot eind van de middag blijven.

Donderdag 8 december: Paspoort!!

Voor vandaag stond er één belangrijk punt op de agenda: paspoort regelen. Dit keer zou het anders moeten dan vorige keer. Het leek ons niet echt gezellig voor Nina om mee te moeten naar het paspoortbureau. Het kan behoorlijk lang duren (dat weet je nooit van tevoren). Onder normale omstandigheden zou het wel moeten, omdat beide ouders -in persoon- moeten verschijnen op het paspoortbureau. Maar, omdat het formeel een één-ouder-adoptie is die later in Nederland wordt omgezet, hoefde dat bij ons niet. 

Dat betekent wel dat Reinout dus samen met Eva -zij moet namelijk wel ook echt in persoon verschijnen- naar het paspoortbureau moest gaan. Om iets over 8 vanmorgen zaten we in de auto. Maar inmiddels hebben we al gemerkt dat Miami altijd druk is. We kwamen dus maar net op tijd aan voor onze afspraak van 8.30 uur. Ik had me voorbereid op dezelfde bureaucratische rompslomp als 3 jaar geleden, maar het eerste deel viel erg mee. Drie jaar geleden hadden de US-marshalls de hele wachtperiode op een volledig onduidelijke manier ingericht (waarbij drie parafen, twee nummers en veel wachttijd mee gepaard gingen). Nu moest je nog steeds opstellen in de parkeergarage, maar iemand van het paspoortbureau checkte of je alle documenten bij je had. Nog steeds hebben 6 verschillende mensen naar de aanvraag gekeken, maar ze hadden er in ieder geval verstand van. 

Na de garage naar boven, door de security en de volgende medewerker checkte of het aanvraagformulier was ingevuld. Daarna in de wachtrij voor het intake-loket. Deze dame checkte of de papieren wel goed waren en (serieus!) of de baby er wel was. Ik dacht dat ze een grapje maakte omdat Eva heel stil was, maar het was een serieuze check. Toen kregen we een nummertje en mochten we aanschuiven bij het volgende loket. Daar werd de aanvraag echt behandeld. 

Toen werd het spannend. Eerst vroeg de meneer waar de moeder was. Dus ik leg uit dat ik alleen ben. Vervolgens ging hij kijken naar de adoptie-uitspraak. Vanaf zijn eerste blik zag ik dat hij een dergelijke uitspraak nog nooit had gezien. Maar, dat kon hij natuurlijk niet toegeven, dus stuurde hij me uiteindelijk weg om alle ‘details nog eens grondig te bestuderen’. Vervolgens ging hij naar een supervisor (er werd druk gewezen, maar ze kwamen er niet uit), nog eens naar een meer ervaren collega. Uiteindelijk moesten we meer dan een uur wachten op zijn bestudering van 3 pagina’s uitspraak. En toen was het opeens goed. Kwam mooi uit, want Eva wilde zo langzamerhand wel weer een fles.

  

’s Middags kon ik het paspoort komen ophalen en om 13 uur hadden we Eva’s paspoort in handen!

Vanmiddag wilden we hier in de buurt eens wat rondwandelen. Het is echt een heel mooie buurt met chique winkel-avenues en hele mooie woonstraten. Maar het was echt drukkend warm (meer dan 30 graden en enorm vochtig). Uiteindelijk begon het ook te regenen (van die tropische buien aan één stuk door). Toen zijn we maar naar South Beach gereden en daar de auto op Ocean Drive geparkeerd en een ijsje gegeten. Toen het droog werd hebben we nog bij een Cubaans restaurantje lekker op het terras gegeten. Op de terugweg kregen we nog een mooie blik op de avondskyline van Miami.

Woensdag 7 december: Only in Miami

En dan is het zo ver. Hoewel we dachten (bijna) niets meer te hoeven doen vanmorgen, zijn we toch bijna de hele ochtend aan het zwoegen, inpakken, slepen met koffers. En hoewel we alles goed gepland hebben, zit ook deze enorm grote bus nokkie vol als we kunnen vertrekken. Hoe krijgen we het toch voor elkaar om altijd zoveel zooi mee te nemen op reis? Dat wordt zaterdag weer puzzelen om onze bagage voor het vliegtuig op orde te krijgen.

Iets over 11 zijn we klaar om te gaan (het kan ook dichter bij kwart voor 12 zijn geweest). Eerst nog even dag zeggen bij Amy van HoAA. Ze vond het heel moeilijk dat we gingen….vooral om Nina weer te laten gaan. Amy was degene die 3½ jaar geleden het adoptiebureau vertegenwoordigde bij de rechtszaak en zij is ook nog degene die contact heeft met de birth mother van Nina. Maar natuurlijk ook omdat zij er getuige van was dat we Eva voor het eerst zagen en zij Eva's BM heeft begeleid.

Daarna de sleutels van het huis afgegeven bij Rachel…. op dat moment begon Eva nog te huilen voor een fles, dus Rachel: “does she need a bottle…..do you mind”. Kon ze nog even de laatste fles geven. Rachel had nog wat cadeautjes en een lunchpakketje gemaakt. Zij heeft er ook nu weer voor gezorgd dat we ons net een beetje meer thuis voelden. Gelukkig zien we haar komende zomer weer. Voor nu: Rachel, dank oe wel!

En dan op weg naar Miami voor de laatste horde. Het eerste stuk ging heel oké. Tempo zat er lekker in en rond half 4 zaten we nog op 60 mijl van de stad. Maarrrr, in deze stad is het altijd file en dan boften we nog dat we de stad in gingen en niet uit. Om kwart voor 6 waren we op de plaats van bestemming. Vorige keer zaten we in South Beach heel leuk, maar we wisten allebei nog hoe leuk het was (not!!!) om tig keer 200 meter te moeten lopen om een auto leeg te halen, die daar eigenlijk niet mocht staan, bij 37 graden. We wilden nu dus graag iets met parkeren. Betaalbaar lijkt dit in Miami onmogelijk. Maar we zitten in een leuk huisje in het Designer District (yam yam voor Reinout), slechts 8 minuten bij het paspoortbureau vandaan, met parkeerplaats en leuke patio. Oh ja, en goed betaalbaar.

Vanavond met twee kinderen vier blokken gelopen naar en leuk restaurantje. Daar hebben we heerlijk gegeten. Nu liggen beide kinderen te slapen en plannen wij nog even de dag van morgen: heerlijk een dag bivakkeren bij het paspoortbureau.

Dinsdag 6 december: De laatste dingen te regelen

Nina had Eva nog steeds geen cadeau gegeven en dat wilde ze erg graag. Toen we deze leuke schildpad zagen, was dit een leuk cadeautje voor Nina om te geven. Met zelf gemaakt inpakpapier moest het worden ingepakt en gegeven. Eva begint dingen nu ook al een beetje te volgen met haar ogen…..tja, en daarna weer lekker slapen.

Morgen gaan we naar Miami. Maar, voor het zo ver is, moeten we nog wel die pasfoto’s hebben. Gisteren zagen we nog een fotograaf die om 10 uur vanmorgen open zou gaan. Dus wij daar foto’s laten maken. Hij wist wel wat hij deed. Vanmiddag zouden de foto’s klaar zijn.

Nou, dan hebben we voor nu alles van de lijst afgestreept, dus vonden we dat we nog wel een paar stranduurtjes hadden verdiend. Het was vandaag 29 graden en best wel broeierig. Op het strand waaide het wel behoorlijk, dus daar konden we even uitwaaien. Eva uit de wind en verder lekker spelen op het strand. Opeens begon het te betrekken en 5 minuten nadat we thuis kwamen, barstte het onweer los. Ik denk dat we de eerste tropische storm van het seizoen hebben gehad (normaal ergens in juni).

Goed, vanmiddag de pasfoto’s opgehaald. Voor $ 20 kregen we pasfoto’s die scheef waren genomen en waarop handen zichtbaar waren. De fotograaf zei: “ach bij kinderen doen ze niet zo moeilijk”. Nou, op de officiële site van het de overheid lijken ze daar toch iets anders over te denken en dat risico willen we niet nemen (als we worden weggestuurd moet je maar hopen dat we nog op tijd mogen terugkomen voordat we op zaterdagavond terugvliegen). We hebben Liesbeths tip dus maar uitgeprobeerd. Laken op bed gelegd, Eva erop en maar klikken. Volgens mij heb ik een hele serie goede exemplaren gemaakt. Op de USB-stick naar de CVS. Ze waren zo goed dat er niets meer aan bewerkt hoefde te worden. Vervolgens wordt deze foto twee keer afgedrukt op pasfotoformaat: $ 13.50 (voor een door mijzelf gemaakte foto!). Enfin, dit wordt een duur paspoort. En dan te bedenken dat ‘ie zelfs maar een jaar geldig is.

Vanavond zijn we met Rachel en Lisa wezen eten bij de Thai in Cape. Heel lekker gegeten, maar wel echt op z’n Amerikaans: binnen anderhalf uur sta je weer buiten. Even gezellig uit eten daar doen ze hier niet echt aan.

De dochters liggen nu lekker te slapen en wij pakken alvast de meeste spullen. Morgen vertrekken we. Toch wel weer gek. We kunnen niet wachten om Eva aan iedereen te laten zien en we vinden het heel fijn om Kerst gewoon thuis te kunnen vieren. Maar, we laten ook weer een deeltje achter en dat is wel gek en een beetje melancholisch. Je raakt gewend aan iedere dag weer andere (grotere) cruiseschepen in de haven en alles en iedereen is weer heel snel bekend als je hier rondrijdt. Misschien komt dat ook wel omdat we natuurlijk niet meer hadden verwacht dat ons tweede kind hier ook uit de regio zou komen. De kans was groter dat ze uit een ander deel van Florida zou komen. En eigenlijk vinden we het (zeker nu achteraf) wel heel fijn dat beide dochters hun oorsprong in dezelfde streek hebben.