Voor vandaag stond er één belangrijk punt op de agenda: paspoort regelen. Dit keer zou het anders moeten dan vorige keer. Het leek ons niet echt gezellig voor Nina om mee te moeten naar het paspoortbureau. Het kan behoorlijk lang duren (dat weet je nooit van tevoren). Onder normale omstandigheden zou het wel moeten, omdat beide ouders -in persoon- moeten verschijnen op het paspoortbureau. Maar, omdat het formeel een één-ouder-adoptie is die later in Nederland wordt omgezet, hoefde dat bij ons niet.
Dat betekent wel dat Reinout dus samen met Eva -zij moet namelijk wel ook echt in persoon verschijnen- naar het paspoortbureau moest gaan. Om iets over 8 vanmorgen zaten we in de auto. Maar inmiddels hebben we al gemerkt dat Miami altijd druk is. We kwamen dus maar net op tijd aan voor onze afspraak van 8.30 uur. Ik had me voorbereid op dezelfde bureaucratische rompslomp als 3 jaar geleden, maar het eerste deel viel erg mee. Drie jaar geleden hadden de US-marshalls de hele wachtperiode op een volledig onduidelijke manier ingericht (waarbij drie parafen, twee nummers en veel wachttijd mee gepaard gingen). Nu moest je nog steeds opstellen in de parkeergarage, maar iemand van het paspoortbureau checkte of je alle documenten bij je had. Nog steeds hebben 6 verschillende mensen naar de aanvraag gekeken, maar ze hadden er in ieder geval verstand van.
Na de garage naar boven, door de security en de volgende medewerker checkte of het aanvraagformulier was ingevuld. Daarna in de wachtrij voor het intake-loket. Deze dame checkte of de papieren wel goed waren en (serieus!) of de baby er wel was. Ik dacht dat ze een grapje maakte omdat Eva heel stil was, maar het was een serieuze check. Toen kregen we een nummertje en mochten we aanschuiven bij het volgende loket. Daar werd de aanvraag echt behandeld.
Toen werd het spannend. Eerst vroeg de meneer waar de moeder was. Dus ik leg uit dat ik alleen ben. Vervolgens ging hij kijken naar de adoptie-uitspraak. Vanaf zijn eerste blik zag ik dat hij een dergelijke uitspraak nog nooit had gezien. Maar, dat kon hij natuurlijk niet toegeven, dus stuurde hij me uiteindelijk weg om alle ‘details nog eens grondig te bestuderen’. Vervolgens ging hij naar een supervisor (er werd druk gewezen, maar ze kwamen er niet uit), nog eens naar een meer ervaren collega. Uiteindelijk moesten we meer dan een uur wachten op zijn bestudering van 3 pagina’s uitspraak. En toen was het opeens goed. Kwam mooi uit, want Eva wilde zo langzamerhand wel weer een fles.
’s Middags kon ik het paspoort komen ophalen en om 13 uur hadden we Eva’s paspoort in handen!
Vanmiddag wilden we hier in de buurt eens wat rondwandelen. Het is echt een heel mooie buurt met chique winkel-avenues en hele mooie woonstraten. Maar het was echt drukkend warm (meer dan 30 graden en enorm vochtig). Uiteindelijk begon het ook te regenen (van die tropische buien aan één stuk door). Toen zijn we maar naar South Beach gereden en daar de auto op Ocean Drive geparkeerd en een ijsje gegeten. Toen het droog werd hebben we nog bij een Cubaans restaurantje lekker op het terras gegeten. Op de terugweg kregen we nog een mooie blik op de avondskyline van Miami.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten