Vrijdag 2 december: Naar de dierentuin en het ziekenhuis….

.....nee, niet omdat er iets is gebeurd. Lees maar……

Vanmorgen begonnen we na het ontbijt de dag met badderen en douchen voor het hele gezin. Op dat moment merk je dat de overgang van 1 naar 2 wel planning vereist. Laten we zo zeggen: we hadden met opa en oma afgesproken om te gaan skypen om 10.15 uur. Opa en Oma moesten alleen wel een kwartiertje extra geduld hebben. Ach, op die momenten houden we de vooraf ontvangen waarschuwing maar in gedachten: “één kind is een hobby, twee kinderen is werken”. Maar ach, ik houd van mijn werk, dus…

Na de skype zijn we naar Brevard Zoo gegaan. Iedereen die in Cocoa Beach en omstreken is geweest kent die dierentuin wel. Het is een hele leuke dierentuin, met alle dieren in natuurlijke leefomgeving. Toen we Nina kregen zijn we er ook geweest. Toen was het alleen zo heet (36/37 graden) dat de dieren zelfs niet uit de schaduw wilden komen. Nu was het heerlijk weer.

Eva begon meteen te krijsen voor een fles toen we binnenkwamen. Er kwam een medewerker van de dierentuin naar me toe en die begon meteen een praatje: “meneer, ik dacht eerst dat het een krijsende vogel was, totdat ik zag dat het deze sweet-pie was”. Goed, na de fles was het allemaal weer prima. Onze jongste dame heeft vrijwel de hele tijd geslapen, terwijl de oudere zus de hele route drie keer heeft afgelegd (op en neer en op en neer; rondje rennen). Lekker in het safaritreintje geweest.

De Brevard Zoo ligt heel dichtbij Rockledge. In het ziekenhuis van Rockledge is Eva geboren. Vanuit daar is ze naar Orlando gebracht. Bij eigenlijk alle ziekenhuizen zit security en we betwijfelden of we er door zouden komen. Maar goed, met een leuk babbeltje kom je een eind, toch? Nadat we erop waren gewezen dat vuurwapens niet mee naar binnen mochten (er mag ook niets in dit land), kwamen we bij de beveiliging….en verdorie, wij hadden natuurlijk weer de chagrijnige oude brompot. Dus wij leggen uit waarvoor we komen en dat we graag even zouden willen kijken waar Eva ter wereld is gekomen. Uiteindelijk kregen we toegangsstickers en de route waar we moesten zijn. Daar moesten we maar naar de hoofdzuster vragen en uitleggen wat we kwamen doen. Boven aangekomen werden we heel welkom ontvangen. Hoewel er niemand bij was geweest, kenden de zusters het verhaal wel. In de computer werden allerlei gegevens nagezocht van die nacht. We kregen een hele goodiebag mee met  spenen (handig want die waren we juist verloren in de dierentuin), luiers, een fles etc. Voor Eva kregen we een ziekenhuisdeken mee. Nina kreeg een kleurboek en voorleesboeken. Wat meehielp was dat de hoofdzuster zelf een adoptiedochter had (haha ons kent ons, he?). Daarnaast, was het te merken dat iedereen het heel leuk vond om te zien dat het nu goed met Eva gaat. Zij kregen alleen maar het moeilijke begin te zien en daarna was ze weg. Nu kregen ze te zien dat het inmiddels goed met haar gaat en dat ze een fijn gezin heeft.

Terug beneden, bleek de norsige bewaker ook nog wel even te willen babbelen. Hij had vroeger als kind in foster care gezeten en dat was geen pretje. Het was dus geweldig dat wij dit deden, want dat wil je geen kind aandoen. Die ervaring kenden we inmiddels al wel. Wildvreemden vertellen meteen hun hele levensverhaal. Maar niemand lijkt het ook maar vreemd te vinden dat twee mannen adopteren (norsige bewakers, . Maar hier en in Nederland is eigenlijk iedereen heel verbaasd. In Nederland krijgen we vaak verbaasde reacties, omdat mensen verbaasd zijn dat dat conservatieve Amerika dat accepteert -misschien is de VS op sommige fronten wel vooruitstrevender dan Nederland, is onze ervaring na twee adopties-; in de VS is iedereen verbaasd dat we dit niet gewoon in Nederland doen -als je dan uitlegt dat er bijna geen adoptiekinderen in Nederland zijn, omdat het sociale vangnet veel beter is, dat kunnen ze gewoon niet begrijpen-. Het maakt dit soort uitstapjes wel extra interessant. Ook om later aan onze dochters te kunnen vertellen.

Vanavond zijn we gaan eten bij Rusty’s in Cape Canaveral -klinkt voor sommigen ook bekend, he?-. Wij hebben aan Rusty’s altijd goede herinneringen: het begin van een goede vriendschap; poep op het t-shirt (nee, dat is een ander verhaal) en heerlijke ‘surf and turf’. Dat laatste hebben ze nog steeds en het is erg leuk om hier nu met twee kinderen te gaan eten.