Maandag 5 december: Fit to Fly

Terwijl het in Nederland een ijskoude Sinterklaas is, was het in Florida tegen de 30 graden vandaag... Grappig genoeg is het voor Nina allemaal geen probleem. We zijn al vertrokken voor Sinterklaas aankwam in Nederland en komen later terug. Maar gelukkig weten we nu al dat Sinterklaas wel wat cadeaus heeft achtergelaten bij opa en oma. Hier is alles al extreem in kerststemming. Nina roept bij alles ‘Christmas’ en bij iedere kerstman juicht ze ‘Sinterklaas!’. Ze heeft dan ook nog geen Zwarte/gele/stroopwafel/roetveeg Piet gemist.

Vanmorgen moest Eva nog één keer naar Dr Lisa de kinderarts. Zij was erg tevreden en heeft Eva haar ‘fit to fly’ verklaring gegeven. We gingen weer naar buiten met een partij melkpoeder en Nina met een ijsje….blauw en een zoete chemische smaak. Gelukkig is het daar een kinderkliniek, anders zou het vast heel ongezond zijn…..

Toen we bij de dokter waren, berichtte Amy van het adoptiebureau ons dat alle benodigde papieren binnen waren! Dat betekent dat we nu zeker weten dat we weg kunnen. Woensdag vertrekken we volgens plan naar Miami. Daar hebben we donderdagmorgen een afspraak om een paspoort aan te vragen. Zaterdagavond vliegen we dan terug vanuit Miami naar Amsterdam, waar we zondag aankomen.

Na onze bezoekjes gingen we lunchen bij Ossorio in Cocoa Village. Cocoa Village is, zoals ons is verteld, "the old Florida" en ziet er anders uit dan alle andere dorpen in deze omgeving. Het heeft stoepen en winkeltjes en een heel leuk parkje en er staan gebouwen die ouder zijn dan 20-25 jaar. Van origine was dit het enige dorpje in de omgeving voordat de hele kuststreek werd volgebouwd. In het park zat het vol met eekhoorns die bijna letterlijk uit je hand aten.

Daarna, moest het belangrijkste voor het paspoort nog gedaan worden: de foto’s. 3½ jaar geleden gingen we naar de fotograaf bij de Publix. Een aparte meneer (met z’n theorieën over (borst)voeding), maar wel een goede fotograaf. Maar hij is weg en nu verwijst iedereen naar de CVS voor pasfoto’s. Dus wij naar een CVS. Er zijn van die momenten dat je bij binnenkomst al weet dat je een fout maakt….. De mevrouw die de foto zou moeten maken begon meteen te ratelen: “oh een baby, wat een schatje, pasfoto’s voor baby’s is zo moeilijk, misschien moeten we haar maar op de toonbank leggen, op een wit vel papier, of probeer haar maar vast te houden”.

Bij iedere foto zagen wij al dat het niet kon, maar dacht zij dat het nog wel wat kon worden. Terwijl ze steeds wanhopiger werd, begon ze steeds meer te ratelen: “Eigenlijk is het heel gemeen dat ze dat baby’s aandoen, eigenlijk zouden baby’s zonder foto op het paspoort moeten (?????!!!??); mijn zus heeft een zoontje gekregen één dag voor Thanksgiving, ik wil het iedere dag wel zien, maar gelukkig stuurt ze dagelijks foto’s”. Eind van het liedje: we hebben wel de foto’s van het neefje van deze verder onbekende vrouw gezien, maar geen pasfoto’s van Eva.

Dat wordt nog een uitdaging in de komende dagen.

’s Avonds na het eten zat Reinout even met Eva. Toen wilde grote zus Nina ook even knuffelen als een baby.

Zondag 4 december: Cracker Christmas at Fort Christmas

Omdat Vik het nogal vervelend vond dat hij gisteravond weer terug moest, stuurde hij een berichtje of het leuk was om vandaag ook te komen naar Fort Christmas. Dat fort ligt wat meer het binnenland in en er was een soort van authentieke braderie vandaag. Nou, Nina wilde graag nog even met ‘die jongetjes’ spelen, dus vanmorgen belde Leendert Jan terug dat het leuk is en hoe laat we zouden afspreken. Tja, hij was er al, want ook vandaag was er weer een druk programma. Toen wij daar dus om 12 uur kwamen, hebben we ze nog een uurtje gezien. We begrijpen dat hier kinderen van voor tot achter vol worden gepland en ze moeten met alles gestimuleerd worden. Mochten onze kinderen dus niet genoeg bereiken in het leven, dan weten we nu al waardoor dat komt: twee te relaxte, zeg maar gerust trage, ouders.

Het was wel grappig om dit festival te zien. We zaten echt in wat meer landelijk gebied….met dito (oversized) publiek. Er werden wat traditionele indianendansen opgevoerd, maar gelukkig hadden ze ook gewoon een speeltuin (de simpelste dingen maken soms het gelukkigst).

Vlak naast het dorpje Christmas liggen de Orlando Wetlands. Daar zijn we nog even langs gegaan. Een schitterend gebied, met alligators……die we helaas niet hebben gezien -met ons wildlife spotten wil het maar niet lukken deze maand-. Papa Reinout ging nog even met Nina over het junglepad; we dachten namelijk dat dat niet zo geschikt zou zijn voor kinderwagens. Dat klopte, het was alleen ook niet zo geschikt voor stadse jongetjes op slippers. Omdat Nina het junglepad in combinatie met de misschien wel aanwezige krokodillen toch wel wat spannend vond, liep Reinout na honderd meter dus op slippers, met een kind op z’n nek.

Zaterdag 3 december: Christmas lights in Wickham Park

Nadat we rustig waren opgestaan, fles gegeven, ontbijten etc, moesten we nog wat boodschapjes doen en Leendert Jan moest nodig naar de kapper -vond hij zelf, Reinout vindt natuurlijk dat hij er altijd perfect uitziet-. Als je weet door wat voor ongeïnspireerde mevrouw hij is geknipt, ziet het er nog heel oké uit.

Vanmiddag werden we uitgenodigd door Vik om te komen spelen met Nina (Vik en David waren er vorige week zondag ook met hun twee zoontjes). Dat was een echte Amerikaanse uitnodiging: eerst hadden ze een verjaardag, dan konden we om 5 uur komen, wat spelen in de speeltuin en wat eten en daarna nog naar de Kerstlichtjes in Wickham Park gaan kijken. Ze wonen in Viera en Viera is…..tja wat is Viera eigenlijk…….misschien het best te vergelijken met een soort van Almere. Alles is nieuw uit de grond getrokken en de hele plaats bestaat uit nette aangeharkte suburbs en dan het liefst binnen een gated community. We kwamen aan, moesten meteen naar het park (om 6 uur is het donker), daar aangekomen was er voor de kinderen wat eten -wij dachten dat eten ook voor ons was…..’silly us’- Dat geeft ook meteen het culturele verschil aan: volgens ons doen ze bijna niets met elkaar. Nina vond het ook heel gek. Zij is gewend dat wij altijd met elkaar eten (behalve dan soms papa Reinout als ‘ie vast staat op de A2, of A1). Daarna nog even spelen, daarna weer hop hop naar huis, want we moesten naar de kerstlichtjes. In de 5 minuten dat we thuis waren gaat meteen de TV aan. Overigens kregen we in de wijk waar ze wonen al een paar mooie voorproefjes van kerstverlichting te zien.

Goed daarna naar het park. In file rijden om in een park kerstlichtjes te mogen zien……maar, het was vanavond ‘walking night’ en dat wordt door veel Amerikanen als zeer bijzonder ervaren. Sterker nog, onze gastheer z’n schoonvader zat in de auto en die had zijn rolstoel niet bij zich. Zij moesten dus rechtsomkeert maken. Wij gingen dus lopend door het park, met meer wandelende Amerikanen om ons heen dan we ooit hebben gezien. Het moet gezegd: ze maken er erg veel werk van. Daarnaast voelt het erg vreemd om op 3 december ’s avonds in je korte broek, op slippers kerstlichtjes te gaan kijken en er wordt vervolgens wel warme chocolademelk verkocht. Gelukkig is iedere Amerikaanse happening vergezeld van etenswaren. Het was inmiddels half 9 en we hadden nog niets gegeten. Op dat moment vindt je dan zelfs dat Amerikaanse eten lekker.

Vrijdag 2 december: Naar de dierentuin en het ziekenhuis….

.....nee, niet omdat er iets is gebeurd. Lees maar……

Vanmorgen begonnen we na het ontbijt de dag met badderen en douchen voor het hele gezin. Op dat moment merk je dat de overgang van 1 naar 2 wel planning vereist. Laten we zo zeggen: we hadden met opa en oma afgesproken om te gaan skypen om 10.15 uur. Opa en Oma moesten alleen wel een kwartiertje extra geduld hebben. Ach, op die momenten houden we de vooraf ontvangen waarschuwing maar in gedachten: “één kind is een hobby, twee kinderen is werken”. Maar ach, ik houd van mijn werk, dus…

Na de skype zijn we naar Brevard Zoo gegaan. Iedereen die in Cocoa Beach en omstreken is geweest kent die dierentuin wel. Het is een hele leuke dierentuin, met alle dieren in natuurlijke leefomgeving. Toen we Nina kregen zijn we er ook geweest. Toen was het alleen zo heet (36/37 graden) dat de dieren zelfs niet uit de schaduw wilden komen. Nu was het heerlijk weer.

Eva begon meteen te krijsen voor een fles toen we binnenkwamen. Er kwam een medewerker van de dierentuin naar me toe en die begon meteen een praatje: “meneer, ik dacht eerst dat het een krijsende vogel was, totdat ik zag dat het deze sweet-pie was”. Goed, na de fles was het allemaal weer prima. Onze jongste dame heeft vrijwel de hele tijd geslapen, terwijl de oudere zus de hele route drie keer heeft afgelegd (op en neer en op en neer; rondje rennen). Lekker in het safaritreintje geweest.

De Brevard Zoo ligt heel dichtbij Rockledge. In het ziekenhuis van Rockledge is Eva geboren. Vanuit daar is ze naar Orlando gebracht. Bij eigenlijk alle ziekenhuizen zit security en we betwijfelden of we er door zouden komen. Maar goed, met een leuk babbeltje kom je een eind, toch? Nadat we erop waren gewezen dat vuurwapens niet mee naar binnen mochten (er mag ook niets in dit land), kwamen we bij de beveiliging….en verdorie, wij hadden natuurlijk weer de chagrijnige oude brompot. Dus wij leggen uit waarvoor we komen en dat we graag even zouden willen kijken waar Eva ter wereld is gekomen. Uiteindelijk kregen we toegangsstickers en de route waar we moesten zijn. Daar moesten we maar naar de hoofdzuster vragen en uitleggen wat we kwamen doen. Boven aangekomen werden we heel welkom ontvangen. Hoewel er niemand bij was geweest, kenden de zusters het verhaal wel. In de computer werden allerlei gegevens nagezocht van die nacht. We kregen een hele goodiebag mee met  spenen (handig want die waren we juist verloren in de dierentuin), luiers, een fles etc. Voor Eva kregen we een ziekenhuisdeken mee. Nina kreeg een kleurboek en voorleesboeken. Wat meehielp was dat de hoofdzuster zelf een adoptiedochter had (haha ons kent ons, he?). Daarnaast, was het te merken dat iedereen het heel leuk vond om te zien dat het nu goed met Eva gaat. Zij kregen alleen maar het moeilijke begin te zien en daarna was ze weg. Nu kregen ze te zien dat het inmiddels goed met haar gaat en dat ze een fijn gezin heeft.

Terug beneden, bleek de norsige bewaker ook nog wel even te willen babbelen. Hij had vroeger als kind in foster care gezeten en dat was geen pretje. Het was dus geweldig dat wij dit deden, want dat wil je geen kind aandoen. Die ervaring kenden we inmiddels al wel. Wildvreemden vertellen meteen hun hele levensverhaal. Maar niemand lijkt het ook maar vreemd te vinden dat twee mannen adopteren (norsige bewakers, . Maar hier en in Nederland is eigenlijk iedereen heel verbaasd. In Nederland krijgen we vaak verbaasde reacties, omdat mensen verbaasd zijn dat dat conservatieve Amerika dat accepteert -misschien is de VS op sommige fronten wel vooruitstrevender dan Nederland, is onze ervaring na twee adopties-; in de VS is iedereen verbaasd dat we dit niet gewoon in Nederland doen -als je dan uitlegt dat er bijna geen adoptiekinderen in Nederland zijn, omdat het sociale vangnet veel beter is, dat kunnen ze gewoon niet begrijpen-. Het maakt dit soort uitstapjes wel extra interessant. Ook om later aan onze dochters te kunnen vertellen.

Vanavond zijn we gaan eten bij Rusty’s in Cape Canaveral -klinkt voor sommigen ook bekend, he?-. Wij hebben aan Rusty’s altijd goede herinneringen: het begin van een goede vriendschap; poep op het t-shirt (nee, dat is een ander verhaal) en heerlijke ‘surf and turf’. Dat laatste hebben ze nog steeds en het is erg leuk om hier nu met twee kinderen te gaan eten.

Donderdag 1 december: onverwachts

Vannacht om 1 uur gaf Reinout Eva de laatste fles. Dat leverde zulke mooie plaatjes op die kunnen hier niet ontbreken. Vanmorgen tijdens het ontbijt toonde Nina zich ook de grote zus en ging ze Eva’s handje vasthouden.

Vandaag hadden we ons eerste post-placement gesprek. Dat werd door een medewerker van het adoptiebureau afgenomen. Het was een heel leuk gesprek. Iedereen is helemaal weg van Eva, dus het gesprek ging een beetje als volgt: “wat is ze alert, wat is ze relaxed en wat reageert ze goed op jullie. Wat doen jullie het goed. Vertel eens, vinden jullie zelf ook dat het goed gaat?”.

We hadden gisteravond ook een update-boekje van de eerste maand gemaakt. Vannacht om half 2 was het klaar. De CVS is namelijk ook zo’n winkel die 24/7 open is, inclusief de apotheek en fotoshop. Je maakt dus thuis zo’n boekje, geeft aan waar je het op wilt halen en midden in de nacht is het klaar. Voor degene die het zich afvragen: nee, Reinout voelde niet de behoefte om het ook echt ’s nachts op te gaan halen….gewoon omdat het kan.

Na het post-placement gesprek hebben we ook nog, betrekkelijk onverwachts, de geboorteouders van Eva gezien. We vonden het erg fijn dat dat ook nog gelukt is.

Na al deze gebeurtenissen hadden we Nina een lunch bij IHOP beloofd (International House Of Pancakes). Tja, het was natuurlijk gezellig, maar om nou te zeggen dat we lekker hebben gegeten? Nina hoefde na een paar happen die pancake niet meer, want “ik lust deze niet, dit is niet een echte pannenkoek”…… en hoewel we normaal wel streng zijn op het leegeten van je bord, konden we nu dochterlief niet anders dan gelijk geven. 

Alle wat je hier eet, is vetter en zoeter dan we gewend zijn en gek genoeg vult het ook niet echt. Dus na een uur lust je eigenlijk al wel weer wat te eten. Geen wonder dus dat er zo veel mensen overgewicht hebben. Daarbij: veel van die ketens bieden eten aan wat echt niets kost (bijvoorbeeld Burger King maakt al wekenlang reclame voor 3 pancakes voor 89 cent?!), terwijl gezond eten een vermogen kost (een pound appels (=450gr =1½ appel) meer dan 2 dollar. Overigens is de rekening bij dat eten nooit echt goedkoop valt ons op.

Goed, Mevrouw eet dus de pannenkoek niet op, maar zegt bij het naar buiten lopen: “Ik heb echt honger, mag ik zo een banaan?”

Vandaag liep de temperatuur behoorlijk op. De thermometer van de auto gaf op een bepaald moment zelf aan dat het boven de 30 graden is (en dan hoor je wel uit alle winkels liedjes komen als ‘white Christmas’, ‘let it snow’ etc.). Mooi moment om nog even op de pier te gaan kijken. Gek genoeg begon het daar opeens fors te waaien en te betrekken (dan zakt de temp ook ineens met 5 graden). Op dat moment trokken er wel hordes pelikanen over, dat levert mooie plaatjes op.