Vrijdag 11 november: En dan gaan we haar eindelijk zien

Op vrijdagmorgen zijn we bijtijds opgestaan om het laatste stuk van West Palm Beach naar Orlando af te leggen. Maar eerst nog een echt Amerikaans ontbijt.

Na zo’n drie uur rijden waren we bij het hotel in Orlando. De eerste dagen slapen we in een hotel, op loopafstand van het ziekenhuis. Zo kunnen we veel bij Eva zijn. Daarbij is het nu nog steeds de vraag of Nina wel bij Eva mag komen. In Amerika zijn ze bang (zo niet panisch) voor besmettingen en in het najaar worden kleine kinderen van veel ziekenhuisafdelingen geweerd.

Om twee uur kwamen we bij het ziekenhuis. Gelukkig waren er geen flu restrictions, dus Nina mocht ook gewoon mee. Amy van het adoptiebureau was er ook en bracht ons naar de kamer. Daar lag een klein baby’tje in een groot ziekenhuisbed, onze dochter. Wat ben je dan snel weer vergeten hoe klein zo’n baby’tje is! Eva is wat kleiner dan Nina was, maar toch kijk je er weer van op als je zo’n wurmpje in je armen krijgt. 

De ontvangst was echt Amerikaans: de hele staf was uitgelopen om te kijken naar die vaders uit dat exotische Nederland. Er was een arts, een nurse practitioner, een physician assistant, drie verpleegkundigen, een social worker en te midden van al die mensen kregen wij onze dochter en bergen in formatie. Amy was zo lief om met Nina te gaan wandelen en kleuren en haar lekker te vermaken. Zo kregen wij kans om even met z’n tweeën al die informatie te lijf te gaan en te wennen aan het feit dat we vanaf nu twee dochters hebben. Daarna kwam Nina terug en eindelijk was ze dan een grote zus. Het kleine zusje werd vanaf het eerste moment gekust en geknuffeld; als wij vergeten om bij binnenkomst de handen met desinfecterende gel in te smeren, worden we er subtiel aan herinnerd dat baby Eva niet ziek moet worden.

Om alle vragen voor te zijn: wij vertellen op dit blog niets over waarom Eva in het ziekenhuis ligt. Dit is ons blog en hoewel het over Eva gaat, kan Eva niet beslissen wat er moet worden opgeschreven. Later als de tijd rijp is, vertellen we Eva alles wat wij weten, het is dan aan haar om te beslissen of en aan wie ze iets wil vertellen. Hetzelfde geldt voor informatie over de birth mother. Het is niet aan ons om daar iets over te vertellen of foto’s van te plaatsen. Dat geldt overigens ook voor de BM van Nina. Later moeten onze meiden zelf beslissen over wat ze met informatie willen doen, of niet.

’s Avonds zijn we even gaan eten bij Wendy’s, een fastfoodketen in de categorie ‘grote gele M’….slecht idee….waar de grote gele M slecht eten serveert, in grote hoeveelheden, tegen een prijs waarvan je je afvraagt hoe ze het kunnen maken, is Wendy’s het tegenovergestelde in alles, behalve dan dat het eten ook slecht is. Wat maakt het uit, daarna meteen weer even terug naar Eva om haar nog een flesje te geven. Tijdens dat laatste flesje zaten vaders en grote zus te slapen in het ziekenhuis (sorry, dat is nou net niet op de foto vastgelegd); tijd dus om ons hotelbed op te zoeken. Om half 11 was de hele familie dan ook onder zeil.