Donderdag 17 november: Eva is al weer 3 weken oud

Ja, Eva is al weer drie weken oud……of moeten we zeggen pas drie weken oud. Gek om te bedenken dat we drie weken geleden nog niet wisten dat ze was geboren. Pas 2 ½ week geleden hoorden we de blijde boodschap en een week geleden zaten we in het vliegtuig.

Het gaat wel goed met Eva. Inmiddels is ze al bijna 600gr aangekomen en ze drinkt heel goed. Vandaag ontmoette Reinout het hoofd van de NICU (IC voor pasgeboren baby’s) en ze vroeg wat door over hoe de adoptie ging en wat we ervoor moesten doen etc. Dat deed ze op een bijzonder bescheiden en bijna onderdanige manier (ze was van Aziatische origine, misschien had dat er mee te maken). Dus ik vertelde hoe uitgebreid de procedure was en hoe lang we hadden gewacht -eerst voor Nina en nu voor Eva-. Toen begon ze me zo uitbundig te bedanken voor dat wij dit deden, dat ik er gegeneerd van werd. Ze zei dat ze zo veel kinderen zag in haar werk die een goed huis verdienen en dat er maar zo weinig dat huis krijgen, dat ze iedereen wil bedanken die dat mogelijk maakt. Ik gaf aan dat wij vooral erg blij waren dat we de mogelijkheid kregen om voor kinderen te kunnen zorgen.

Gek genoeg gebeurde bijna precies hetzelfde toen ik ’s avonds eten ging halen in de cafetaria. De caissière vroeg waar die leuke chica was (Nina dus), dus ik gaf aan dat die thuis slapen was en toen vroeg ze wat ik dan nog deed. Dus ik doe weer mijn hele verhaal….adoptie..blabla…Eva…blabla. Ze stortte zich in ‘Thank you’-s en ‘God bless you’-s uit. En weer gaf ik aan dat wij vooral graag kinderen willen en dat we dat niet doen om de wereld te verbeteren. Toen vroeg ze mij heel direct of ik wel wist hoe veel beter ze het zou krijgen bij ons nu ze niet in de Verenigde Staten zou blijven. Ik had daar natuurlijk niet echt een antwoord op, maar later bedacht ik me wel dat ik dat eigenlijk maar gedeeltelijk weet. Wij hebben al wel wat gezien van de mindere kant van de Amerikaanse samenleving, maar je weet toch niet echt hoe het is als je moet rondkomen van $4/uur-baantjes -en dan ook nog meerdere tegelijk en dan mag je niet eens klagen, want dan heb je tenminste nog werk-. Nu is er natuurlijk zo’n ophef ontstaan over de RSJ (Raad voor Strafrechttoepassing en Jeugdbescherming) die stelt dat interlandelijke adoptie moet worden afgeschaft omdat ieder kind beter af is in z’n land van herkomst. Misschien moet de RSJ zich ook eens wat meer verdiepen in de landen waarover het gaat. Tuurlijk Amerika is een rijk land, maar als die rijkdom niet toekomt aan de mensen die het nodig hebben, dan leven die in tweede of derde wereld omstandigheden. Er zitten hier meer dan een half miljoen kinderen in Foster Care -dat hoor je iedere dag op de radio, omdat je wel wordt aangespoord om met de feestdagen wat extra’s voor die kinderen te doen, want met een extra stukje speelgoed vergeten ze even dat ze in foster care zitten (serieus worden dit soort boodschappen verkondigd!)-. Zolang er nog een half miljoen kinderen geen warm nest hebben, kun je toch niet stellen dat kinderen beter af zijn in het land van herkomst. En niet omdat adoptieouders heiligen zijn, maar omdat we gewoon ergens anders -buiten het land van herkomst- wel dat warme nest kunnen bieden.

 Goed tot zo ver overdenkingen in het blokje politiek engagement. Gewoon voor de trots nog een paar leuke foto’s van eerder deze week.