Donderdag 10 november: Reizen

En dus gaat vandaag vroeg de wekker. Zo spannend wat er allemaal gaat komen. Vandaag een lange dag voor de boeg en morgen gaan we Eva eindelijk zien. We vliegen pas om 16.25 uur. Het lijkt of je dan nog bijna een hele dag voor de boeg hebt…..niets is minder waar. Als je hier vanaf trekt dat je drie uur van tevoren op Schiphol moet zijn en er naartoe moet rijden, heb je eigenlijk maar tot 12 uur. Gelukkig bracht opa Jos (Voor iedereen die niet zo bekend is, dat is Reinouts vader) ons naar Schiphol. Voor ons prettig dat we nog even veel konden regelen, voor Nina prettig dat ze nog even onverdeelde aandacht van opa kreeg.

Bepakt en bezakt gingen we op weg. Ook nu viel op dat het een groot verschil maakt of je met z’n tweeën je kind gaat ophalen of dat je met z’n drieën de jongste dochter gaat halen….er lijkt een exponentiële groei in de bagage te zitten. Laten we zeggen dat we het maximale uit het bagagebeleid van de KLM hebben gehaald.

Bij binnenkomst in het vliegtuig werden we verwelkomd door de purser: “Jullie zijn de familie van rij 42”. In eerste instantie vonden we het knap dat ze het hele vliegtuig had ingestudeerd; later kwam ze een praatje maken en vertelde ze dat ze via de captain, die het weer van één van onze vrienden had gehoord, had gehoord dat we onze tweede dochter gingen ophalen. Hoewel ze geen naam wist van wie het kwam, hebben wij wel een idee. De vlucht ging verbazingwekkend goed. Nina vond het erg gezellig om met de papa’s zo’n lange trip te maken. Ze mocht rondjes lopen door de gangpaden om de benen zo af en toe te strekken en dan krijgt onze dame van iedereen aanspraak. Oké, er komt een tijd in die 10 uur durende vlucht dat de sjeu er wel een beetje uit is, maar een goede voorbereiding (ingepakte kleine cadeautjes) en het laten varen van restricties over het kijken van filmpjes, zorgen dat je de tijd goed doorkomt. Leendert Jan en Nina hebben ook nog een behoorlijk deel van de vlucht geslapen.

Toen we om 20.30 uur lokale tijd op Miami aankwamen was het lang wachten voor de douane. Ze hebben een enorm snel incheck-systeem, daaruit wordt een bonnetje geprint en dan moet je vervolgens nog een uur wachten in de rij…..

Maar, dat ging nog sneller dan het ophalen van de huurauto. Drie jaar geleden kregen we gratis een upgrade naar een full-size minivan; toen stond er op de luchthaven niet eens de middenklasser die we hadden geboekt. Nu hadden we dus weer een middenklasse sedan geboekt, in de hoop dat dit weer hetzelfde zou gaan. Helaas….. In die middenklasser kregen we met geen mogelijkheid ook maar een deel van onze koffers. Laten we het zo zeggen: we hebben een upgrade gekregen, maar het was bepaald niet gratis. Om 23.00 zaten we in de auto naar ons eerste hotel in West Palm Beach, nog altijd ruim een uur rijden, als je de file niet meetelt waar we om middernacht in kwamen te staan. Toen we om 1 uur ’s nachts in het hotel aankwamen, hadden we er een etmaal opzitten en waren we behoorlijk moe.